Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

tatlı telaşe
gün batımı akşamı
gün kızarırken

durağa koşar
saklamayıp ta coşan

kaç yüzyıl geçti kim bilir
yıldızlardan
ulu çınarların gölgesinde
kim kimle fısıldattı
kim kimle sarıldı sevgi dolu
kız kulesine bakıp

sustum dinlerim yanar erguvan dalı
şafağa kustum morlaşmış festivali
uçurumlardan aşağı atılınca
umutlarıma yarınlarıma hali

masal sesiyle uyuduğum günlerden

anılarını topla kendinle bir
güzün gece karanlığında
çekip gitmeden hemen
süremlerden kış
yaprak gibi düş
dallarımdan aşağı

kalem elde suskunum
yazacağımı bilsen
yarı gece küskünüm
sızacağımı bilsen

karanlığa ışık yok

gömüp geldi sevimli kedicik
yaptığını toprağa
seyretmedi üstelik
ya da üzerine
basmadı farkına varmadan

çıkarken yukarı
terli ve zorlanarak

tohum
toprağa düşmüşse
yeşerecektir

horona kalkmış
kazıma bakın dostlar
sızılar akmış
kazıma yakın dostlar

türk milletine

yazılmadık devire
elveda deyişinde
okumadan çevire
armudu yiyişinde

tozlu imgeler tırtıl

bilmez misin hani konan göçeni
gözünün önünde kayıp giderken
kaldırmaz mısınız saran peçeni
sözünün sonunda yayıp giderken

nedir ki dilinden yapışan zehir