Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gülüşün oyuna çocuğun yüzü
ağlamak istese dağlayabilsen
gecenin rengine dolar düşüne
ağlayabilsen bir kındıra bükü

açılırdı akşam sefasıysan bir

suca akıp gidiyor
hep akıp gidiyor an
bilinmeze yediyor
çıngıraklı bir kervan

günce yakıp gidiyor

geçmeden gökyüzünü
saçlarından taransın
açmadan erken günü
uçlarından boransın

türkünle yaşar şehir

eskir yalnızlığımdan
koca bir hayat erken
yol geçe anızlığımdan
sıcağım uçtu derken

duldasından kalınca

yoksulluk mu sızıyor
alnında terden önce
duvara yaslanıyor
yaşlı sokak silince

ıslıklanırdı yel suda

dilinde uçurduğun okşamaları
duymadı belki de geçip gitti
uçuruma yuvarlanacaksa
sözün yeri bitti

ceylan gibi ürkekti

söz veren de döner mi
dönemem dönene sor
sevgi yanar söner mi
sönemem sönene sor

duygulu has sözlere

söz yankıdır kanımda
ar dilde yazın sancım
uyan ki dükkanımda
kar beyazın usancım

söylentin değil üzgü

hüzün dolusu
acıya dayanırken
sütü bozuğun

saklar yüzünü
ağıta aksa gönlü

sulanırsan erkenden
bulanırsan ekenden
elamanda çekenden
kınar gördüğün doğru

canım bayır düzüne