Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

akşam yalnızlığına
ezan sesi dolunca
sevgim çay akışına
doğru gider olunca

ardı ardına neden

ten uyanınca
dünya nasıl uyumuş
can dayanınca
yaşanası buyumuş

ara bulursun

yağmur olup yağsaydı
okyanus kaybolaydın
dağlar boyu yığsaydı
okyanusu alaydın

gözyaşınla acıdın

yalnızlığımda yittim
sevdasına yürekten
topun döne direkten
gülüşünden de ittim

dağlar gibi ayaktan

tepemde asık
asık yüzünde güneş
hep kavuruyor

ben buz gibiyim
kutup serinliğinde

sevisine tanık olduğum canan
gideceğin yoktu kime bildirdin
derdine ezildin kimlerdi yanan
gönül defterini tezden sildirdin

sancı içindesin davrandığında

moru moruna
menekşenin moruna
gitmez zoruna
sessiz günde erinçli
mutlulukta sevinçli

fidan yaprağı
humuslasın toprağı
sevgi içine
yerde karanlık hışır
yerde aydınlık taşır

yakamozludur
mavi göğün bulutu
karanlık basar
kuşlar tüner yuvada
yumurtası tavada

dalgaları köpürmüş
yosunları kokarken
özlemi bir kupürmüş
afsunlara bakarken

maviliğinden berrak