Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

akıl ermez dil dönmez iken
gurbet yola yokuş oldum
yıldız çıra mum sönmez iken
emirhalile kuş oldum

kayı çöğür bağlamaya

sordu söylese göğü
mavice olduğundan
yordu eylese çoğu
mavice olduğundan

gam yüküne bakışı

kuru kahve yanığı acısındadır akşam
sütlenmiş imgelerde sessizlik örülmüş

iç çekişmelerde ipe serilmiş anılar
şarkı eşliğinde ses telleri kördüğüme çözülmüş

o günlerden armağanım
dudağından balın tadın
ayrılıktan mı yağanım
budağından alın yadın

gidişine anlam veremeden

eğilip öpsem
gözün derinliğinden
bir güneş değsin
parıldasın içine

bu okyanusa

sorma bana sensizliği
ayrılık yüküne çöktü
kaç süremdi sessizliği
ayrılık okuna söktü

kıvırcıklıydı düzlendi

çekilen çileden dert karılmalı
yok yere üzülme çor sarılmalı
çektiren zalime sert varılmalı
yar yüreğin dağlamasın

dönebildiğin yer başlangıç olsa

en çok babalikayı sevdim
kuzey kıbrısta nisan başıydı
birde cüvez ağacını
yediyüzon yıl geçmiş yapraklarına teğet
ulu ağaç dünkü fidan sanki
ayakta diri dipdiri

eylülle birlikte
öptüm saçların
sevgi çağlayanıydı
gözlerinde an

kırılmasın dalım kolum

evlerin önü mor salkım
yukarı sarmış eflatun çiçeği
kuşlar telefon teline dizilmişler
içimde onca yalnızlıklar
kuşların arasında sıralı