Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

teke suya bakıyor
suda gördü kendini
teke suya akıyor
suda gördü kendini

çalı döktü mazıyı

denizli ankara yolu 52 ci kilometre
bozkurta giriyoruz solda maymundağı
sağda hambat ovası güneşsiz sisli
ekinler göğermiş nadasta otlar yeşermiş
çördük armutları ince yapraklanmış

yüce dağların dumanı
eksilmez efkarı tüter
olgun insanın imanı
sarsılmaz baharı tutar

yoksul varsıl ayırmadan

daha dündü
yalın ayak dolaştığım sokaklarda
yağmurlarda ıslandığımız
ayşegölünde

mehmet aktaş vardı delikanlı

kara gözlerinde yar
yeşile dönmüş bahar
güller açmış
yol boyunca
yürüdüm

güneş bulut ardında
serçe kondu konacak
kardeş kendi derdinde
parça ondu onacak

beyler sıralı seçin

incecik özlem
ayrılık acısında
izi saklanan

gökten inerken
bardaktan boşanırdı

çeşme başında gördün
bilir miydin adını
saçlarına ne ördün
bilir miydin kadını

salınarak gezerdi

yele yanıt çok
ayrılık demindeyken
lekesi de yok
vişne rengi yaz gece
bırak kansın az gece

içimden geçeni bildirse otur
yüreğin dolusu ol istiyorum
yelinden seçeni ildirse potur
yüreğin dolusu bol istiyorum

sağrılarım acır kulak tozuma