Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

görünürde yol gider
önü yokuşla bayır
gözünde sevi eder
yokuştan yolu ayır

yüreğinde serpinti

hileden kaçın
eziyet etmeden hiç
sevgiyle açın
kinini gütmeden geç

engeli aşan

kokusu gelirdi kendinden önce
edadır nazında gözler sürmeli
sonrada belirdi bir tatlı günce
sedadır azında gözler sürmeli

dudağı bal şeker doyumsuzu al

teke suya bakıyor
suda gördü kendini
teke suya akıyor
suda gördü kendini

çalı döktü mazıyı

güneş bulut ardında
serçe kondu konacak
kardeş kendi derdinde
parça ondu onacak

beyler sıralı seçin

daha dündü
yalın ayak dolaştığım sokaklarda
yağmurlarda ıslandığımız
ayşegölünde

mehmet aktaş vardı delikanlı

yüreğe sevgi ekenler
zaman sevgiyi yoldu mu
sevmekte zorluk çekenler
zaman sevgiye soldu mu

sımsıcak olamayanlar

kara gözlerinde yar
yeşile dönmüş bahar
güller açmış
yol boyunca
yürüdüm

denizli ankara yolu 52 ci kilometre
bozkurta giriyoruz solda maymundağı
sağda hambat ovası güneşsiz sisli
ekinler göğermiş nadasta otlar yeşermiş
çördük armutları ince yapraklanmış

yüce dağların dumanı
eksilmez efkarı tüter
olgun insanın imanı
sarsılmaz baharı tutar

yoksul varsıl ayırmadan