Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

görünürde yol gider
önü yokuşla bayır
gözünde sevi eder
yokuştan yolu ayır

yüreğinde serpinti

başka biriydin nursuz
yüreğimi çalmıştın
gülme bana uğursuz
yüreğimi çalmıştın

okusan da düzlesen

yitirdiğimiz anda çocuk yanınla yüzüm
allak bullak olurdu bunu bilmez misiniz
kocaman yangınlarda günle bitirdiğimiz
silmez misiniz akar gözyaşında mutluluk

özgüven devrilmeden hüznüne derildiğin

Nerededir gökyüzü
gurbet yanı sıla mı
uzun uzadıya sözü
şerbet kanı kelamı

dargınlık mı olur

mavi burukluk içinde
mavi yürek yangınlarında
mavi acır ciğerlerinden
mavi mavi burulur musun

mavi bulutlar

yükü çok geldi
elime
koca yaş selvinin

kabardı avucum
şişti

bir seni sevdim
gençliğimde
ince kolunla
beni sar diye

saramaz mıydın

korktukça hani
yalnızlığın çoğalır
koktukça teni
sarılan dost yığılır

gece karanlık

kime deyip
kime demeden
tut sözünü

eşekse de
eşrefse de

yüzüne değmeden
sesine tutulmuş beden
saçlarına tutulmuş
kara gözleri mıknatıs karşısında
karagözlerini çekmede