Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kar yağdı
içimiz kor
dışımız buz

kar yağdı
tırnak geçmedi

mektup yazdım köşeli
içi duygu döşeli
öyle bir yar sevdim ki
gülleri menevşeli

evlerine varmadan

buz gibiyim
buz gibi ardıçları gölgesindeyim
say ki küçük bir çocuk
dokuz on yaşında
çadırda koynunda kalmış
şimdi ıramış

başıma sevda değdi
kırık kolum kanadım
yar başın öne eğdi
kırık kolum kanadım

kalem oynar kaş üste

döküldüm
doluyla
topraklara
değdim
sellere
çöllere

diktiğim güller
büyüdüler boy boy
büyüsü renk renk
buhursu farklı tane tane

diktiğim güller

sevilerimiz dursa
dama taşları gibi
kareler içinde

karşılıksız
bedelsiz

delindi
karabulutlar
bardaktan boşanırcasına
döktü şakır şakır

salındı

yaz yanarında serkeşliği dağılır
göz pınarında damlaları yığılır
selama durdu güne bakan yanında
duygularını sesli dile dökünce

maviliğe düş yakamozla çoğalın

dalın ucunda
damlacık ışıklanır
çulun ucunda
lokmacık kaşıklanır

dilin ucunda