Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

493. Sokakta

bulutlar ağarmış ince seyrek tül gibi
güvercin alayı turluyor mavi göğü
arada takla atanlar ne güzel hoşlukta
gün doğar durgun camlarda çıplaklığıyla

çocukları olmayan
okul olur mu dostlar
sevgisine dolmayan
o kul olur mu dostlar

yaşım bakar aşığa

yendi koskoca ömür
sazdan da uzak olduk
yandı kaskara kömür
közden de ezik olduk

soramadın eşine

yedi tepesinden duyur
Emirgan korusuna sokulup
tuz baba camiinden alınmış
tuzuna banıp yediğin çağla
tadında kıyısında uyur
baharına muştudur kadın

buz gibiyim
buz gibi ardıçları gölgesindeyim
say ki küçük bir çocuk
dokuz on yaşında
çadırda koynunda kalmış
şimdi ıramış

mektup yazdım köşeli
içi duygu döşeli
öyle bir yar sevdim ki
gülleri menevşeli

evlerine varmadan

bıktı beklerken
topal bir yelkovanı
akrebe küsmüş

serilip serer serper
azıcık korkup ürper
akımda kalmayasın
şeytan gibice çarpar

damlayıp da düşerse

Sevgisinde sevdaysa
Kederini unuttu
Ayakları yerdeyse
Kendince bir yol tuttu

Kavrulunca pişmedi

akşam kızıllığında
kan(a) mış geceden geliyorum
üst baş kankoyusu
uzattım yar ellerimi
düşmesin yüreğim
kırılan umutlarıma dönmesin