Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

493. Sokakta

bulutlar ağarmış ince seyrek tül gibi
güvercin alayı turluyor mavi göğü
arada takla atanlar ne güzel hoşlukta
gün doğar durgun camlarda çıplaklığıyla

çocukları olmayan
okul olur mu dostlar
sevgisine dolmayan
o kul olur mu dostlar

yaşım bakar aşığa

yedi tepesinden duyur
Emirgan korusuna sokulup
tuz baba camiinden alınmış
tuzuna banıp yediğin çağla
tadında kıyısında uyur
baharına muştudur kadın

yendi koskoca ömür
sazdan da uzak olduk
yandı kaskara kömür
közden de ezik olduk

soramadın eşine

sarardıkça
yaprak
karardıkça
toprak
anıma bir tutam sevgi dökülür

sessiz yekinir uçak
hambat üstü uçarak
dolanmasına alçak
gürültüler saçarak

rengine değilse gök

yanık söğüdün dibi
kalabalık kaynıyor
kanıksandığı gibi
kalabalık oynuyor

yolu sarhoş bürüdü

dalın ucunda
damlacık ışıklanır
çulun ucunda
lokmacık kaşıklanır

dilin ucunda

bıktı beklerken
topal bir yelkovanı
akrebe küsmüş

serilip serer serper
azıcık korkup ürper
akımda kalmayasın
şeytan gibice çarpar

damlayıp da düşerse