Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

493. Sokakta

bulutlar ağarmış ince seyrek tül gibi
güvercin alayı turluyor mavi göğü
arada takla atanlar ne güzel hoşlukta
gün doğar durgun camlarda çıplaklığıyla

yedi tepesinden duyur
Emirgan korusuna sokulup
tuz baba camiinden alınmış
tuzuna banıp yediğin çağla
tadında kıyısında uyur
baharına muştudur kadın

çocukları olmayan
okul olur mu dostlar
sevgisine dolmayan
o kul olur mu dostlar

yaşım bakar aşığa

yendi koskoca ömür
sazdan da uzak olduk
yandı kaskara kömür
közden de ezik olduk

soramadın eşine

bıktı beklerken
topal bir yelkovanı
akrebe küsmüş

serilip serer serper
azıcık korkup ürper
akımda kalmayasın
şeytan gibice çarpar

damlayıp da düşerse

Sevgisinde sevdaysa
Kederini unuttu
Ayakları yerdeyse
Kendince bir yol tuttu

Kavrulunca pişmedi

akşam kızıllığında
kan(a) mış geceden geliyorum
üst baş kankoyusu
uzattım yar ellerimi
düşmesin yüreğim
kırılan umutlarıma dönmesin

sevinesin cıvıltılarda
yavrucuklarınla birlik
ne yer ne içerler
bu karda bu kışta
dürdüm önüme saçıldığım yollarda
ayak bastığım yerlerde kaldı aklım

sayılı günler tez geçer
bayramınız kutlu olsun
sazlı gönlümü söz açar
bayramınız kutlu olsun

elin kızıdır ilacım