Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

süremle gözde
çağlayanın olsaydım
hep baş ucunda
ağlayanın olsaydım

közünde kalsam

göz açınca kimseciğim
arandım boşu boşuna
boşalmış da keseciğim
tarandım boşu boşuna

akan yaşım kurulduğa

daha derine dalma
boğulursun aniden
yalancı biri olma
dağılırsın aniden

salmayı karar salın

bir kendime baktım
açık pencere camında
bir dışarı gökyüzüne
bir de yerdeki karıncaya

yürürüm beton yapıları

dokunan yola
düşe dokunurdu yol
sürgün yedikçe

dönmek de istemezsin
sihirden kutudan mor
düşlerden itemezsin
kahırdan kötüden sor

alkım karıştırır gök

zamanda bitecektir
çektiğin coşa keder
zehrinde yitecektir
sektiğin kuşa kader

ağıttan akar yaşın

göz görmedi gönül dedi
mustafa kemal paşaya
el bilmedi halkı erdi
mustafa kemal paşaya

yedi düvel dört bir yandan

illa geleyim dersen
etekte taşı dök gel
fikrini de göndersen
yıkılı kaşı sök gel

acınla dinecekse

sararınca yapraklar
kuru hazana döndüm
yarılınca topraklar
susuz kazana döndüm

ağaç meyve vermedi