Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sararınca yapraklar
kuru hazana döndüm
yarılınca topraklar
susuz kazana döndüm

ağaç meyve vermedi

bahar umulduğu kadar
olayından göstermedi
nesne kendini de adar
balayından küstürmedi

yalın bakıyor gözlerde

bostan tarlasında dizimizde kırıp
soymadan doymadan zamana
yediğimiz karpuzların çekirdeği
at dişi gibiydi iri büyükçeydi

huğlardan çektiğimiz kargılar

gözyaşıma yanağım sevinir incisiyle
deneme uçuşuna yavru kuşla uğraşı
yolunun ötesine ne gelir gör başıma
varoşu kaplayanı telaşında vay beni

ay dedikçe doluyor dolanıyor tepeme

dalgalı deniz kıyısında
kayıkçı barınağında olsam
dalgaların azgınlığında
martıların çığlığını tutsam

duldalı dağların içinde

yalana dolana yürek yandırdın
derdine merhemi banıp ağlama
yüzünü çevirdi gerek kandırdın
ciğerin bağında yanıp çağlama

koymalısın önden adam yerine

gözlerinde kayboldum
beni bulana aşk olsun
yıkıldım sarhoş oldum
teni solana aşk olsun

dudağından bal damlar

arpa kurusu teninde
esinlendim aralıkta
sazımın teline vursam
parmaklarımı dokunsam
inceden inceye ince

uzakta gösterilir
burnumuzun ucundaki
an
gelmeyecekmiş
olmayacakmış gibi

493. Sokakta

bulutlar ağarmış ince seyrek tül gibi
güvercin alayı turluyor mavi göğü
arada takla atanlar ne güzel hoşlukta
gün doğar durgun camlarda çıplaklığıyla