Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

giderse mendili sallamalıydın
ister yana ister cana gelecek
arkasına yolu kollamalıydın
ister sana ister bana gelecek

giderse uzağa yakın olur mu

yüzümü akdenize çevirdim
dudaklarım yanıyorken
mimozalar sarmış sarısıyla
girne bahçelerine
sürdüm gönlümü
yıldızlar uçuşurken

safiye sultanı sarayda yaşa
yine köylü çocuk olarak kalan
soyadını yine yazdır en başa
yine köylü çocuk olarak dalan

ekim ayı gelsin toprağı eksin

titrettikçe tininde
geri verir sesi dağ
hasrettikçe ininde
kabarır nefesi sağ

sözünü edenin yok

bakışıp gülüştü
dokunuşla başladı sevi
neler oldu
ne hale getirdi ikinizi

sırça saray

yaprakların ucunda
pırıldıyor yıldızlar
bir dize sonucunda
şırıldıyor yıldızlar

yağmurlaşır gözünde

ne yapıyoruz
hiç bir şey
ne yapıyorlar
her şey
yoluyorlar
soluyorlar

neden gerçeği söyler
diline yapışınca
balık sularda çiler
seline kapışınca

dalgada süzül güzel

ağrır aksağından an
kendine derdine yan
mayasız kaldığınca
gölgesi bulunmayan

buluttan alır toprak

gözün açıp kapasa
değecek yaşamaya
yönelme kire pasa
değecek yaşamaya

güneşin öper sevin