Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

anadolunun kırı
çocukluğuma döndü
gözyaşında aykırı
yangınlığımda söndü

yol yokuşa uzaktı

sevdalar dokulu dilinde tüter
ah çekenler ağlar söyleyeni de
güllerde kokunca bülbülü öter
menekşeli bağlar inleyeni de

umarsızlığından vuslatı bekle

değerinle erdemle
şiir dilinden söyle
eğerinle bir demle
şiir dilinden söyle

sal yatağına suyu

sevmek acıysa
tadı damakta olan
sevdası mıdır

düşünde görür
belli belirsiz bulut

o el senindi
nereye saklamıştın
bu el benimdi
neden yasaklamıştın

boyun uzamış

seviyorsan coşarsın
sümbüle neylersiniz
süremlerde koşarsın
güle can peylersiniz

sevgisi doğan güneş

sevdiğime haykırdım korktu sinecek deli
devril bulut kümeler karşı durmaz esene
çevril soyut fümeler söz yaşamaz kesene
dalından çırpı kırdım balkıyan suda yeli

tohum havada savruk yeniler yaz süremi

keşke diyen dillerde
umarsız düşünceye
katıksız düşerlerde
dumanlar aşıncaya

akça yüzü asılır

sevilecek yüreğe
kucağın açılmalı
övülecek ereğe
ocağın saçılmalı

üç günlüğüne yaşa

gözlerini bana versen
suskunluğunda kalsan
bırak ırmağın ötesine
sessizliğin ışığına
taşısan sevincimi