Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güzle düşe yaprağa
cemre düşe toprağa
beyaza büründü yer
zor gidiyor durağa

gelincik alındayım

gözlerinde
yakamozlanan ışıklar
yok olurken
yüreğinde kıpırtılarda
çoğalıyor kıpırtılarım

yaprak dökümünle yeşillik vadi
bin kere ah etsen değer canına
pancar sökümünle gelirse hadi
bin kere ah etsen değer canına

burgacında yaşar hayatına hep

uzakta muska dağlar
davulun sesinden hoş
karanlıktan mı ağlar
el ölüsü uyur koş

yaklaş kalabalığa

köy
gece
içinde
karanlığın
içinden evler
şafak aydınlığı

koğuşta ibram ali
duman içinde kalır
hayret adamlar deli
baca yok kapı alır

kovulacak gibiydi

inatçındır üstelik
gelir erkenci gece
verseydi buselik
ihtiyar genci gece

örselendiğine yan

parlaya çiçek rengi dağı taşı düz edip
sağa sola kaydırın kafama koca kazan
ince daldan ahengi çarpıyor gibi bazen
görmeyeni saydırın ardına düşen yedip

gelincikten alından güneş dolar avuca

özlem alında değer dünyam bize edecek
gülümsesen yetecek düşünebilsek azcık
gitme salında meğer barış gölü yedecek
gülümsesen yetecek düşünebilsek azcık

arada bir sorduğun insan kokusu sinsin

bir şeyler iletmek istediğimde
saçaklarında buz sarkıtır evin
karmakarışığın gösterdiğimde
çoğalır sıkıntın dağdağa devin

pencerede neden gözleyenleri