Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

parlaya çiçek rengi dağı taşı düz edip
sağa sola kaydırın kafama koca kazan
ince daldan ahengi çarpıyor gibi bazen
görmeyeni saydırın ardına düşen yedip

gelincikten alından güneş dolar avuca

özlem alında değer dünyam bize edecek
gülümsesen yetecek düşünebilsek azcık
gitme salında meğer barış gölü yedecek
gülümsesen yetecek düşünebilsek azcık

arada bir sorduğun insan kokusu sinsin

bir şeyler iletmek istediğimde
saçaklarında buz sarkıtır evin
karmakarışığın gösterdiğimde
çoğalır sıkıntın dağdağa devin

pencerede neden gözleyenleri

bir dem dolusu
ezgiler dinleteyim
cura kopuzu
şelpeye inleteyim

yum

gönül gözün görür senle görmese
gönderdiğin dosta güle bir dokun
gören tözün sımsıcacık yormasa
çığırırsan dost bülbüle bir dokun

tuzağından tuzak yakın evlerden

yalnızlığa çizilen
çevren çizgisindeki
bulutlara yazılan
yağmur ezgisindeki

geceye tutunur elleri

cemre düşünce
suyun içinde gelmiş
gündüze gece

bir ömür böldü
bir ömür daha kurban

çergesine varın düğün derneğe
ocağında tütsün küllerinde gül
sergide davarın bugün cırnağa
dağında bayırda güllerinde tül

alan dünyasına nasıl yürümüş

ateşi közü duysan
göze gelirdi sevgi
güneşi özü yaysan
söze gelirdi sevgi

uykusuna batanlar

deliye devrederim açtım ağzımı yumdum
gözü dibe daldırdım sustum sessizliğine
başından zorluk doğar uyarsan zırdeliye
sensizliğine mor gün gelir güne akşamla

nice umuda doldu hüznünün burgacında