Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

üşüdüğümü bilip
saçlarını sarınca
düşündüğüme ilip
uçlarına varınca

suyu ateşte görün

ağladım
gözümde yaşla çağladım
hep yokuş çıkıp
yolumda taşları bağladım

yanımdaydın

ağladı deniz
gece boyunca firak
hıçkırarak
kayalara vurarak

ağladı deniz

ağladığımı sordun hep
sustuğun neden dediği
ayak topuymuş gibi tep
çocukluğumdan yediği

anlamın olmadan ayrı

ağlardın yalnızlığıma acırdın üstelik
paldır palas dökülürdüm yola
gecelerde çoğalırken ürperti

fırtına öncesin sessizliğinden
çığlığına kuşlar dalınası sez

yaş gözümün ırmağına
kuruyunca ağlayamam
yıkımlardan azmağına
kuruyanca ağlayamam

sımsıcacık avucundan

ardında takılanlar
dalgasına durursa
sırtına bakılanlar
halkalı kudurursa

soluğunda fırtınadır

acılarımdan
anaların gözünde
yaş oldu kayıp

derdiğim sevi
yücelerin sözünde

enser saplanmış başıma
damarlarıma dolan acı
kaynar kazan boşalan
kalkamıyorum
tutunarak güç bela kalksam da
yürüyemiyorum

gözünde tutsak
yalnızlığıma kandım
gözün karası
kor bakışında yandım

dilinde tutsak