Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bereketin dolunca yağmura güle doğa
şehirlerin kirini götürür temizler gör
sessizliğin içinden kıpırdar hareketin
ör kapkaranlığına sırra kadem basınca

kızardıkça gözlerin öfkesinde kabarır

gün gitti gider hemen
rampaya sardı yolum
ay mı doğar yerinden
karardı sağım solum
azemim geçti mi gizemim
tükendi mi erkenden

kara toprağa
nasır bağlayan eli
güller kondurur

yüksekçe bir yerdeydi
her yerden gören tepe
gönlümde göklerdeydi
evler yönünden küpe

bulutlar değer geçer

güzü yaşarken
hüzünlenirim
hazan çöker içime
duyamam güneşi

bulutlanır günlerin çoğu

aynı yerden al beni
karanlıktan gözleri
unut mor düşleyeni
aklım almaz sözleri

poyraz solurdu güne

ayrılığa kurulduğum
can alıcı bakışından
sayrılığa burulduğum
süremleri yakışından

tutunduğum dalınası

tikeyle verdiğin
nokta dönmüyor geriye
zaman arızasında

öldüm pahasına
zorlanıyoruz öylesine

ne yapmamıştır
kurtuluşumuz için
daha ne yapsın

sürem devrilir
sevdaların uğruna
güne çevrilir
gider mi hiç ağrına
ateş tutar bağrına