Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ben öperken
ağzın buğusunda
fesleğen dinleniyor

beni kaparken
hüznün doğuşunda

deniz renginde gözün
bakınca göle benzer
deniz deminde sözün
yakınca çöle benzer

süzülür keklik gibi

özlemindeyiz
çokluğa tamam sayarız
geçer yanımızdan
yalnız geçme

yalnız geçme

berekete dol
çığırından çıkmadan
gül gökyüzüne
yağarından bıkmadan

yalnızlığına

güzle düşe yaprağa
cemre düşe toprağa
beyaza büründü yer
zor gidiyor durağa

gelincik alındayım

almanakta aylar günler dizilse
yılı bile düşürsen çok görürüm
al yanakta allar gönlüm çizilse
kılı bile düşürsen çok görürüm

sevgisinden ev işinden sorsalar

gözlerinde
yakamozlanan ışıklar
yok olurken
yüreğinde kıpırtılarda
çoğalıyor kıpırtılarım

yaprak dökümünle yeşillik vadi
bin kere ah etsen değer canına
pancar sökümünle gelirse hadi
bin kere ah etsen değer canına

burgacında yaşar hayatına hep

uzakta muska dağlar
davulun sesinden hoş
karanlıktan mı ağlar
el ölüsü uyur koş

yaklaş kalabalığa

köy
gece
içinde
karanlığın
içinden evler
şafak aydınlığı