Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

değme çaydan bulanma
coşturur mu dalgası
dertsiz diyar dolanma
koşturur mu kavgası

deli gönüldür başta

buluta kararmış gece gibi
yarin kemane yayı kaşları
uyduruk düşün ardından
kırılacak başımızda sıkıntı

kıyısı dağılmış düzeni yok

sulusepken seviden
kar borana dönüşü
baş barına sönüşü
eksilmeden maviden

kırlangıç hıçkırıklar

çağrıştıranıydınız
yıkılmışın altında
sacınla çanıydınız
gözü yoktu altında

dağına yamacına

bakabilse beninden
çabucağız bulacak
akabilse yeninden
çabucağız olacak

özlemindeki yara

cam üstünde camlanan
sin üzerinde zambak
zambak üstünde kırağı
sulanıyor kuşluk vakti

ıslak güz otları

benimleydi bana öte
dudağına uçuğunda
tenimde değiyor üte
yarımına buçuğunda

üşüyordu damlasına

salladı zorladı can burnumuzda
çığlığımda acım benimsin benim
acıyla çörekler an yurdumuzda
sağlığımda cicim benimsin benim

acıyı hep duyduk canından cana

ben öperken
ağzın buğusunda
fesleğen dinleniyor

beni kaparken
hüznün doğuşunda

deniz renginde gözün
bakınca göle benzer
deniz deminde sözün
yakınca çöle benzer

süzülür keklik gibi