Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uyur uyanmaz kadın
düşlerin coşkusunda
yalnızlıktan muradın
düşerim kuşkusunda
kuz
yanı

gelene bahardı kapıda dura
kış ağırlığından yeğni dirice
ireme uzaktan boşa kudura
uy sağırlığından ısın derice

ağlayan gülesi gözyaşını sil

uyaklı konuşana
sızılarla ağladım
ayaklı konu şana
dizelerle dağladım

var olanı sonunda

………………………………….(Tahir Kutsi Makal anısına)
yürek sevgiye coşunca
varlı telefon başında
içten umuda koşunca
yarli telefon başında

umut bildiğin
gelip geçecek midir
dudağındaki
uçuk açacak mıdır

sevgi dolusu

yaşayan umar
yeşil yapraklar gibi
yelkenleri yel

beli bükülmüş
ağaç benimle birlik

tutuldu usum
çorak toprağın bağında
öttü durdu puhu kuşum
bir sızı kaldı yağrımda

tutuldu dilim

tutkuluydun böylesine
balkır çakınca gözüne
hep kuluydun öylesine
çalgır* sakınca sözüne

sarıl umuda yorgana

aklı yukarıda bir karış inmez
yutar sözünü de çıkarır deme
özrünü bilmeze yakarış sinmez
yatar gözünü de çıkarır deme

evin yolu nerde gitse bilecek

kalemini kıramam
gönlüm razı değil ki
niceye haykıramam
gün arazı değil ki

ve