Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sevdiğime haykırdım korktu sinecek deli
devril bulut kümeler karşı durmaz esene
çevril soyut fümeler söz yaşamaz kesene
dalından çırpı kırdım balkıyan suda yeli

tohum havada savruk yeniler yaz süremi

keşke diyen dillerde
umarsız düşünceye
katıksız düşerlerde
dumanlar aşıncaya

akça yüzü asılır

sevilecek yüreğe
kucağın açılmalı
övülecek ereğe
ocağın saçılmalı

üç günlüğüne yaşa

gözlerini bana versen
suskunluğunda kalsan
bırak ırmağın ötesine
sessizliğin ışığına
taşısan sevincimi

yorgun düşmüş
titrer kanadı kuşun
biraz üşümüş
umudunda oluşun

asık yüzünde

ataşlar düştü
kar yağmış şakağında
yaralı yürek
ceylanca ürkeğinde

damlan düşerken

yıldız istesen
verebilir miyim ki
buz tutmuş eller
serebilir miyim ki

incileşmiş yaş

ağır bir sözdün
acıların üstünde
okkalı süzdün
acıların üstünde

tutuldum kaldım

şiir dolusu
tümceydi doldurduğun
elimde dize
niceydi soldurduğun

terk edilmişim

eşsiz türküler
söyledin mi geceye
gülümseyişin
tadında de eceye

üzerini ört