Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

denizliden geldim
nisan ayında ankaraya
çocukların gönlünü almaya
anası babası olarak

ısınırken toprak

benden ötesinde oyluma bürün
suladığın zaman çamur olacak
yılı geçse bile hiç doyma sürün
buladığın zaman yürek dolacak

biliyor kendinden ağlayamıyor

Türkiye tanır
Denizli’de bilinse
türkücü sanır

örtüsü hazır
yatacak yeri de var
var imiş yokmuş
hiç umurumda değil

utandırmasın

çiçekler açıyor bahar kapıda
çiğdemi zambağı tüterken
ömür gün gün doluyor
gülüm solmasın
dağlar göverdi
kırlangıçlar yazıda

unuturum diyorum
kolay mıdır acaba
kanatırsamda yorum
olay mıdır acaba

sevda ilmiş kanıma

yaşadım eskilerimi
size yok ise zararım
taşıdım keskilerimi
ağacı oval yararım

direniyorum kınama

boşuna gider mi yerinde beklet
hecede ne güzel durur uyaklar
sırılsıklam olmuş sevgiler eklet
gecede terinden kurur ayaklar

üzüldüğü yeter bal damlar dili

istediğin gibi dil
kemiği yok çevrilir
istediğin gibi dil
anı sana savrulur

külünde esneyişi

ışığını suyunu
toprağını bulana
yaşamak var
kökü değende

renk renk gülümser