Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kire
kar yağar
aka
söz olur

yere

anason kokulu eylülde
mısır tarlalarının birinin yanındayız
boyları boyumuzdan çok uzun
çığmış yukarı
kocaman eşikleri
püskülleri ucunda

ışığını yutmuş dünyanın ayın
yellerinden erir gereken yürek
sellerinde sürür dolanır sürek
çölün ortasında yaşıyor sayın

yitmişken bilinci ötelerden öte

çok özledim bir bilsen
yatılmış yıl olunca
değnek olup bir ilsen
ütülmüş kül dolunca

bitimsiz sevilere

çıldırırken çevren çizgisinde
akşamı bekleyen güneş
seni anar sürekli sayıklarım
uyanırım pencereden dolan günle
cama dalan yelin seslenişinde

akla düştüğün yerde
ağartmaz mı sanırsın
sarar yokluğun perde
yırtmaz mı inanırsın

dokunduğun yanarsa

canını yakan huzme midir
sevgili elinden oyuncak mı
gözlerinde ağısı kızarıklığında
başını döndüren usancında
neminde dürülü uykusu

yalnızlık geçti
nisanla coştu gönül
mavi yeşili

damlayan her damla yaş
yaşla tamlayan korkum
korkumdan gezer ayyaş
ayyaş doldurur dokum

dokuma gömül başta

gün gülüm balım
gece sevmiyor beni
acır yokluk var
nice sevmiyor beni

ar'a göz diken