Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

duvarda asılı kaldı
damarı dizgili sazım
tellerine pası aldı
karalı yazgılı sazım

portakalı dilimledi

teke suya bakıyor
suda gördü kendini
teke suya akıyor
suda gördü kendini

çalı döktü mazıyı

denizli ankara yolu 52 ci kilometre
bozkurta giriyoruz solda maymundağı
sağda hambat ovası güneşsiz sisli
ekinler göğermiş nadasta otlar yeşermiş
çördük armutları ince yapraklanmış

yüce dağların dumanı
eksilmez efkarı tüter
olgun insanın imanı
sarsılmaz baharı tutar

yoksul varsıl ayırmadan

kara gözlerinde yar
yeşile dönmüş bahar
güller açmış
yol boyunca
yürüdüm

daha dündü
yalın ayak dolaştığım sokaklarda
yağmurlarda ıslandığımız
ayşegölünde

mehmet aktaş vardı delikanlı

yüreğe sevgi ekenler
zaman sevgiyi yoldu mu
sevmekte zorluk çekenler
zaman sevgiye soldu mu

sımsıcak olamayanlar

geçen yıllar arası
anılarla canlandı
iki budak çırası
anılarla canlandı

ocakbaşı köşkleri

son yazısı mıydı ki gelen
tükenmez kalemle yazılı
nerde olduğun var mı bilen
sözcükler boğazda dizili

kargacık burgacıktı mektup

ısrar etmeden
seviyorum de sarıl
dola kollarını boynuma
üfür iki dudağın arasından
kelebekleri
gelsin beri