Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bulut süzgünü
ay ışıyan gözleri
dolu güz günü
içinde yanar kazan

çığlık çığlığa

akşam yağmur sabah kar
bir garip oldu hava
gün kurudu an akar
bir garip oldu hava

ufuk üstü ay değer

bir adını yazamadın
gerisi oldu dersin
bir tadını bozamadın
derisi doldu dersin

kadehle dostluk sürse

camda yansıyan
beton evler
beton mahalle
yeşilini unutmuşlar mı
kurutmuşlar mı

dağın ardı dumandır
doruğuna saplanmış
çağın derdi yamandır
yüreğine kaplamış

kazan kulpu tırıldak

dağlar kara doydu mu
güneş bulut ardında
gri aka uydumu
herkes kendi derdinde

yollar yığın yığın kar

tersine duruştur öz
çıkmazı çıkarmaz mı
sersene buruşur köz
yakmazı yakarmaz mı

dağladıkça yüreğin

yüreğe sevgi ekenler
zaman sevgiyi yoldu mu
sevmekte zorluk çekenler
zaman sevgiye soldu mu

sımsıcak olamayanlar

duvarda asılı kaldı
damarı dizgili sazım
tellerine pası aldı
karalı yazgılı sazım

portakalı dilimledi

sabah oldu okurum
bacada doldu kurum
ölürsem de gam değil
çaltı dibi çukurum

mani geçer gönlüme