Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

keskinliğinde
kesişirken akşamı
sabahında gör

hüzün çökerken şehre
güneş süzülür çevre

maralın bakışında
seni hiç sevmedim mi
suların akışında
seni hiç sevmedim mi

gördüğüm düş ilinde

düşüp sevdan oduna
yeren beni bilmez mi
yakıp selvin oduna
geren beni bilmez mi

bülbülü dalda uçar

bir ömre sığar
dört süremiyle birden
çiçekler açar
uçar kelebekle pir

tez solunca mı

özlemi içip kansa
dizine yatıp dura
sevdalısına yansa
közüne batıp dura

dudağına bal şeker

tırnağınla kazdın
kalburla vardın
ereğe ulaştın
bilinçle kızım
yumağınla gezdin
sabırla ördün

kirece bulanmış fırça
badanalamalı mı evi
temiz kokulu
içimize sinmeli

bakraca ulanmış bicin

orada kaldı acı poyraz
kültü dağında
ötesi aklımda değil
unuttum
ah nasıl edelimde yare gidelim

başka biriydin nursuz
yüreğimi çalmıştın
gülme bana uğursuz
yüreğimi çalmıştın

okusan da düzlesen

yitirdiğimiz anda çocuk yanınla yüzüm
allak bullak olurdu bunu bilmez misiniz
kocaman yangınlarda günle bitirdiğimiz
silmez misiniz akar gözyaşında mutluluk

özgüven devrilmeden hüznüne derildiğin