Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dönüyorsa dünya gün ekseninde
ateşin sönmüyor su dökülmüyor
onuyorsa bünye ün noksanında
evranı dönmüyor us sökülmüyor

başucuna seven ardına düşman

kan dökülür kurakça iklimlerin
yapraklarına benzer miydi gülüşün
aralıklarla tümcelerini söyle
küskünlük bitsin barışık baka kalır

şans gülecek mi tılsımlaşır mı gece

dağa ayansam devrilir
yola güvensem kıvrılır
anadolum kan ağlıyor
yönüm göğüne çevrilir

yöresinin parkındaydı

sızladığın yürekte çıkar mı acısından
kanamaları diner nice an geçer erken
gözlerinden bakınca gecede cızladığın
derken baharı yanar gözlerinde anışı

damlacığı düşecek yıllarının ardında

ne anlamı var
düşü kırıp gidişin
kim baştan savar
sonu yok mu didişin

yararı nedir

yıldızı pörsümüş yalnızlığında
yorgun kollarına gireyim
göz ağrımayacak akşam üstü
dolanıp geleyim yanına

fesleğenler dökmesin kokularını

uçuyor dünya
hıza yetişilmedik
yerçekimi dur
yer dibi deşilmedik

ne bilinmedik

zora soktuğun eylül
tokmağına doymadı
yarına tuğun behlül
bir yerlere koymadı

gecelerde yaktığın

sesine tutunsamda
ellerine dokunsam
esinler edinsemde
yellerine dokunsam

sevildiğim sanırdım

düşecek misin
gözlerimden uzağa
yağacak mısın
ökse tutuk çığlığa

yokuş başında