Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ayak basınca
bedel olurdu önce
yerde karınca
dem dolardı sevince

kar kürüdün mü

gecesinde sevdiğim
gündüzüne ivdiğim
suya inen ceylanım
acısında gevdiğim
maviydi göğü
kızıla çalmış şimdi

kokusuna aç
yaslandığın toprak
sözcükleri ısıtacak
üzünçleri boşaltacak

dokusuna muhtaç

suya yazılan çığlığın
kaybolan sesidir şiir
yaşamaya sarılışın
gözün salacaktır zahir

kanadında uçarsa tin

dolunayın öncesi
teker gülüşünedir
yelde besteli sesi
şeker doluşunadır

gözlerindeki özü

el ele tutuşup
aşarız zoru
dudaktan öpüşüp
çözeriz soru

dağı yamaçları

gözleri savunmasız
dalardı hüznüne
yalardı yalnızlığı
yaşa boğulurdu erkenden

doluştukça içeri

kocaman
bir başı var
ağzı çene
düşer yine

ne

taşa düşünce gölge
rengi derinliğinde
bire başkaca bölge
yengi serinliğinde
söyle
söylesen

yalnızlığımı soyundum
tavan arası karanlığında
yanı başında kimsesi yok
gerçekten yapayalnız

doladım elime kalemi