Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gül sürmeli yarasına
dikenin de kaldıranı
gül çiçekler arasına
güle haset baldıranı

isyana çağıran mıdır

gelenin kırkın çıktı
yüzünde gülücüğü
yenin çarkın açıktı
düzünde gülücüğü

gece yarıdan düştü

*gülce*

gel-git dinmeden
dalgaların denizde
kıyı sussa da
bulutlu sevdanızda

ha varlığı ha yokluğu
urganı büker gidersen
ha darlığı ha çokluğu
döşeği söker didersen

ne güleni ne ağlayan

özlenmedik akşam mı olur daha
sorgudan boğulsa gerçeğine bak
şaha kalkar derdin bela unutup
gönül istemezse aman zorgudan

öncesin de olur sonrasında da

yakıcı bir yel eser
açtığın kapı kaçar
kirli bakışa küser
arayı neden açar
gönden günden karardıkça
güzünle birlikte sarardıkça

gündönümüne açınca
ısındı havalar birden
kurudu alında gonca
asındı havalar birden

sana yaşadığım güne

sevileri başka başka şehirlerin
geride kalan neleri varsa ayrı koy
abanır üzerimize akşamlar erken
adımızla anılsın sevi çığlığında oy

bir çocuk gülücüğü var yakamda

böcek dudu yiyorken
tan günle öpüşmekte
güzel bir gün diyorken
karşıda tepişmekte

dayanç sinden uçuyor

yağmur denize düşer
yumuşacık değişle
yeşil güneşi deşer
seherinde bağışla

anıları yaşamak