Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çöl ortasında
kimi kimsesi yok sefil yolcu
izi yarış tutuyor
yetişemiyor

göl ortasında

sahranın çölü
ne mecnunlar yutacak
kumda kaynarsa
yürek nasıl tutacak

sere serpe dol

derdi bitirecek derde sokarak
başa taşı vurur zalım tedbirli
ardı getirecek yerde bakarak
ataşlar savurur çalım kibirli

özleminde yanar kimi bilecek

gölge silmece
savrulmuş yaprakları
kökünden kavruk

yelin yelesi
ağrır güne gelesi

yedi tepeli kentin
sekizinci tepesinde
sıkışıp kalmış
darda kalan insan

güzelliğinde taşkın

yüzü gözü kirlice
yırtık pırtık üst başı
uçurtma firfirlice
kuyruğunda gök başı

sokakta sakız satar

dilinden donuk
söz dinlemez mi çocuk
oyun ayıklar

gün batımında
bulut gizemindedir

iki pencere
önezeye açılan
zeytin karası
gözlerinde açıştı

ağzında dili

çarşıda bir şey
aramaz mıydık canım
çocuk olmasa
varamaz mıydık canım

hasta kaç gündür

keçiboynuzu
armağanı çocuğa
tamtakırdı
gev kır yedi yoksulluk

lastik pabuca