Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

en güzel taşı çıkar
sözünden koy içine
nice engeller yıkar
özünden doy geçine

arap bacıyı görmüş gibi

kuşlukta kaldım kuşlar uçmuş
çok dik yokuş önüm ve yalnızım
olabilir miydim yine düşünmem
dolabilir miydim yüreğine uçup

baharın sızıverdiği dal ucuna

eridiğim boşuna mıdır
soğuğuna tepki duyan
gülümseyişin camıdır
kalkacak ardıla uyan

koşuşturmanın ertesi

saklında olmak
bir kaşık suda boğulmamaktı
sevdiğinin yüreğinde
soluk alıyorsan eğer

okul çantamı neylersin

erimizden tuzak aşmaz
kargıdan yay oluşunca
eriminden azak şaşmaz
güneşten ay buluşunca

sevgi dolup ağlayınca

alaşafakta gözlerimi
saldım gökyüzüne
çıktım yaylanın tepesine
yıldızlar dersem bir sepet
gece serpeceğim üstüne

dün yağmur doyasıya boyadığım hüznü
silip attı yalnızlığımı bana bıraktı
buz gibi serinliğe
yolları doldurup ırmak gibi aktı
dolu değdi meyveleri yaktı
duldasında gizemiyle

Yârin gülüşü
Duruşu bakışı
Sözü akışı
Beni güldürür

De

depreşir duygu dola
erinçle sarılmalı
sevgiye saygın yola
erinçle sarılmalı

gülüşünde yiterken

erişilmez engin düşlerimde kin
kızgın lava yakar ağladığında
girişilmez rengin dişleri çekin
yüreğindeki kar dağladığında

uçurumlarında açan güllerden