Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ölmeyi isterse kimse duymadan
dalında kaçarsa yaprak doymadan

güz zamanı irin hep karnındadır
depreme kibirsiz hiç zannındadır
söyler misin kimi kim yanındadır

arı gibi petek yapar
dalından gül bulaydı
yar yılan olsa kapar
salından öl bulaydı

engel dinlemez geçe

saçak altına
yuva ören kırlangıç
özledik seni
haydi çığlığını at

yaşamak güzel

akasya kokusunda acılara saparken
ışığın dokusunda bacalara teperken
karalı düşlerine karanlığın basarken
usuma değse düşler şehri aydınlık sarar
dalgalanır hüzünler hazirana çeyrek var

yalnızlığımın sesi
dalgaların içinde
yorgun iskelesi
dalgaların içinde

kırık deniz feneri

kumsalda sayıyorum kendimi
sıcacık bir yaz gecesi
ılıkça esen imbatı
ve deniz sesi
okşar gibi beni
tenimi

yalanmış sözü gördün
daha ne beklersin can
başından çorap ördün
daha ne beklersin can

gözden gönülde düştü

dediğin yere geldi
daha öte yor hadi
değdiği kere bildi
özünedir kor hadi

yalnızlığına savar

kırda bayırda gezen
bıkmadı dahası erke
çimde çayırda sezen
tıkmadı dahası erke

namlumdan curuşuna

dahası yoktu dalda
bilgisizlikten çektin
düşen yaprağı yolda
savruğun bilecektin

avucunun içinde