Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yaldızlığından kopar
kocamanca kütleydi
kimse isterse kapar
koç amanca katleydi

muma ışır karanlık

her gün aynı yol
gidilen kaldırımda
yolu uzadı
yüksek avlu dibinde

yanı direkli

yola koyuldu
erkenden gün doğarken
yanında taşır
nereye gitse yalnız

yolu yormazsa

çölün kuru dalıyım
yalnızım çok yalnızım
sazın kırık teliyim
yalnızım çok yalnızım

yosunlu taş otunca

yalınayak düşünce kızgın kuma basılmaz
hoplayan zıplayandır gidişirken bakışın
buzdan erimiş yine kayışındandır kayak
yakışın güpegündüz çizilirken yürekten

kirpiklerinden düşüp sıyrılan ayrılıktan

yalınayak koşana bakakaldığın zaman
gözüm kapalı seyri duyumsadığıma bak
yolundan uzadığım geçmedin salınarak
tabak dolusu yedi çorba şifa niyetinden

dalına konmuş kuşlar ağıt yakar seherde

yalındı umudum
tümcemde uyudum
kaba ıslık dilimde
türküler çektim kaç yudum

yaşamın çığlığında

yalınkılıç kalınca
akasya salkımına
kokusundan alınca
dokusa alkımına

fırın dolusu ekmek

yaşamadınsa
benden öncesi köyde
gölgen silikse
seni bütünler çabam
kalsın diyemem
sizden bana gelecek

karşıdan ak taş
arkasına sakladım
hepsi yanılsa
sevincimin sonu yok

kırmızı güllü