Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güne dolar aç gölge
uykudasın serpilsin
ay ışığından bilge
dağlara dek çırpılsın
yürü gecesinde deniz kıyısında
yakamozlar çoğalırken

yalana dolan
soysuzlardan uzakta
gökyüzü ağlar
gün uykuya dalınca

taşı yastıksa

kararını ver
sonsuzluğa korkusuz
ekerek onu
bir trene binip git

tinim duymadan

gün
doğar
erkende
geç kalana
küsmüş gibiydi
yelkensiz gemide

yağmur çıldırdı dün
estiğinden çok döktü
sağanakla
dolu da düşürdü
akan suları yollara sığmadı
iki saat üç saat

seher yeliyle
ışır gülücüğünde
pırıltılıca

güneş batarken
ağaçlar gözlüyordu
görkemli bir gurup
ulaştığı yerleri yakıyordu

maviliğe kan katarken

nazlı gelince
kızardığı ufuktan
suyu öpüşü

0905ankara

içime
buz gibi işledi
deli yel
ayazlandı her yaka

çağa ayak uydurmak adına

güneşe küsen dünya
gözünü dinlendirip
tombul bedenini
ısıtacakken
gece sardı
yalnızlığa karanlığa