Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ağlamasın gözün üzüntü duyma
ayrılık çözer mi yürekten çizin
dağlamasın özün şeytana uyma
yaralar azar mı lokmalar dizin
sağlıcakla kalın dağlar düz ola
korkarım kendine yorgun öz ola

övünsende
derde dövünsende
güven duy
korkma kardeşim

sevebilmelisin

içimizde
büyüttüğümüz
gölgesinden korkan yaratık
seni
ellerimizle yarattık
kara şayaklara sardık

başında ve sonunda
ortasında kimin var
baharın afyonunda
yazın kışı mı kovar

diken olur kokusu

durduramazsın
acayip ses geliyor
yayı germeden
bekle geçecek kadar

karanlık ışır

an dolu bavul
gözlerin de yanımda
sensiz kalınca
ödüm kopar kâr etmez

tepeler bekler

köprüleri em bulsa
sularda azgın akar
özlemine dem olsa
saçına düşen yakar

yıllarca sınar gibi

kulağı olan
sözü konuşturacak
duymayanı gör
özü konuşturacak

umursayanı

koluma omzunu alabilseydim
el içine çıkar gibi el ele
kıyıdan uçurumlardan uzak
özgürce savrulabilseydik

olası tökezlemeden

şaşıyorum
her şeyimdesin
kolumda değilsin
olmayacaksan
kolum kırılsın