Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

koşarak mı gelirsin
odaklar noktasına
coşarak mı belirsin
budaklar diktasına

kök salınca toprağa

gizinde yanar geçmiş
acı sağanağında
an kollarını açmış
pespembe yanağında

imgeler kıskacında

çoğalmış şişi
cüzdanında da iri
parlıyor dişi
dudağında ki kiri
köşe taşında biri

köşeye kıstırılmış
üşüyorsa soğuşa
neşeye kastırılmış
düşüyorsa boğuşa

avuç içim harlıyor

suskunluğumu bozan
körü köründen saklar
geceye gündüz tozan
zoru zorundan aklar

bölün yalnızlığımdan

tenden değer dağılır
yüzüm renginde oya
yerden un ufak kalır
sözüm denginde boya

akar giderken hüznü

denizden mavi kumsalda kum serseri
yapışır kalır bir güzelin teninde
güz günden hüzün boşanmış gökten yağmur
deliye göre ilik yaprak yeşili

yalnızlığında soytarılık yapanlar

köyün taşı toprağı
peşti peşime benim
solacak mı yaprağı
eşti eşime benim

uzayan kökü vardı

yağmur düğümü
tez çözüldü bu yılda
buz kesti çizgi

yorar mı sevgi
umarsız dalıyorum

umudun tükendi mi
sözler düğümlenince
gerçeğe tıkandı mı
özler güğümlenince

kahrolası sızıyor