Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

doğanın çiçeği balına doyar
dalına yaprağı yalına boyar
kendi elindendir alına koyar
rengi rengine karışın

söğütle selviye sorsa uyuşun

sevdanın yorgunuyum
gözün deminden geldim
sevdiğin durgunuyum
sözün deminden geldim

özleminden çatladım

gece örtecek
yıldızları üstüne
uyku serpecek
ay ışıyıp yüzüne

ay biliyorsa

sevdanın göyneğinde
yanar mısın demedin
düğümü ilmeğinde
donar mısın demedin

sayıp her gün yoklasa

susuzluğumla
ayaklarımın kanı
uykusuzluğum
arttıkça arttı hani

dağlar inlerken

arapsaçına dönmüş
çözemez deme kolay
kalabalığa yönmüş
büzemez deme kolay

yanığında yavuklun

gidenin ardı
geleninde arandı
ne gerek vardı

dediğim dedik
olmazsa ne olurdu

yüreğe düşünce ağrımaz mıydı
sızından dolunca kararım dosta
eller gülüşünce bağırmaz mıydı
yazından olunca yararım dosta

yokuşa çıkarken soluğum taşar

uçtan uca bucağından gök yüzüm
bulut ağlar duman ağlar sis ağlar
sılam tüter ocağından gün yüzüm
yokuşlar ve kuşlar ağlar is ağlar

özgürlükten türkü söyler sazında

seven sevilir
sevmeyi bilirseniz
sevgisi deniz

savur dağılır
toplayıp doldurursun