Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dağlar mısın oturup
hıçkırarak aklında
yokluğumu götürüp
neler kalır saklında

gözlerine düşersem

düşünce burgacına
başladılar talanda
deşince sargacına
boşladılar yalanda

gözler sustu maviye

yüreğimde burkuldu
sancı sardı ki sorma
sinsilendi sokuldu
acı sordu ki sorma

kış süremi akşamın
hasta odasında ger
yalnızlık ihtişamın
yokuşları deniz yer

yoksulun kimsesizi

çağlamasak ta
dalgalanan bayrağa
anamız ağlar
düşten uzun kuyruğa

dağlamasak ta

kırk yamalı bohçada
yanına çıkıp gelmez
bi-hemalın bahçede
şanına sıkıp gelmez

ne desem beğenirdi

usanmadık ki
canı candan sevmekten
gönül dermekten
anı andan ivmekten

gölgesinde yok

kırılmış kanadın kırlangıç
tutmaz olmuş yuvada harcın
yarılmış duvarı sevincin
bir burukluk geride

kırılmış kanadın gecesinde

kar soğuğuydu
sıcak yazın gölgesi
sessiz götüren
gürültünün adında

sağlığına bak

sevil dolaş elele
kır inadın belini
barışıp yüreğinle
kır inadın belini

ye sevi hurmasından