Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

perdeleyen gölgeni
serebilseydim dünya
yaratanında seni
görebilseydim dünya

yarattığı evrene

düne yatarken altar
uçuğunda düşlerim
uçarken gülüşlerim
bakır çalıktan katar

saçlarından ıslanır

sordum anama bilmem
unuttum oğlum dedi
kader midir söylemem
çift bayram oğlum dedi

son dönüm müydü benim

ellerim boş
neden pekiyi
hepsi bu mu
akıntı nereye gider
nereye götürür bizi

su serpince içime
dünyalar benim oldu
talih kuşu saçıma
dünyalar benim oldu

sürdüm geceyi göze

yıllar gitti gidiyor
durduranı yok mudur
feryat figan ediyor
sorduranı yok mudur
çocuk doğdu pırlandı
dünya neden kirlendi

duru durgun duyulu
bilenlerde yorsanız
kuru kurgun koyulu
silenlerde sorsanız

sevdalıyım gülüme

göğe savrulan
kırlangıçlar gibi
gece çığlıyıydık
savrulduk yurdun dört bir yanına

türküler yüreklere

sevenlerin sevdası söylenip geledursun
güneşi tutanları bahardan soruyorken
sevilerden özge kahırdan kuruyorken
sevmeyeni ne edem habire güledursun

gölgesinde ağlasın girerken karanlığa

örümcek perdeleri çekmiş
ıslak yerleri küflenmiş
hava kemirmiş bakırı demiri
ayırmadan güzelce paslamış
çıkın içinde tohumlar çürümüş