Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

suca akıp gidiyor
hep akıp gidiyor an
bilinmeze yediyor
çıngıraklı bir kervan

günce yakıp gidiyor

geçmeden gökyüzünü
saçlarından taransın
açmadan erken günü
uçlarından boransın

türkünle yaşar şehir

eskir yalnızlığımdan
koca bir hayat erken
yol geçe anızlığımdan
sıcağım uçtu derken

duldasından kalınca

yoksulluk mu sızıyor
alnında terden önce
duvara yaslanıyor
yaşlı sokak silince

ıslıklanırdı yel suda

sardı seherin serinliğinde
karahayıt sabahçı kahvesinde
üst üste üç su doku kolayca
çözüldü ardı sıra biteviye

hayret dün gecede zorlukla

yudumlayıp iç
mendereste coşarken
toprakta kerpiç

sıcak ayakta iken
suyu özle çocuğum
yağmur tıpırdar iken
suyu özle çocuğum

sarı başağa dolmaz

su yürüdü
bakışlarında
ağaçlar aya doygun
yel eser kirpiğin vuruşunda

yarpuzlara

sazlıkta kalmış
tüm dillerde çağlarsın
solmuş kurumuş
bağ bahçede ağlarsın

şah demiş duygu

çatal yolun başından
baş başasın kendine
çığlık kayar taşından
düşersen kaş üstüne

gizlide gizem dövün