Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çevren çizgisi umut
çek çekebildiğince
göz kırpışından belli
gökyüzünde gözlerin

durudur pırıltısında deniz

aykırı düştü ayrılık sevdaya
yaşamak düştü alıştı kötülüğe
aykırı kaldı zararı bilebile
geriye geldi dalaştı kötülüğe

aykırı saldı karada yüzemedi

Gönlüne sağlık
En değme ozana taş
Ne de çabucak
Çıkar mı taştan ataş

Olur olmazla

kahrı kuyudan çekip
kova dolunca taşar
zehre koyultan ekip
dağın bulunca aşar

açtıran soluğundan

köy serserisi
sığmazdı kabuğuna
koşar durmadan
tanınsa severdiniz

sevdiğim gibi

koyu bir yalnızlığa
tenine doldururken
gizi içinde yoğa
cinine saldırırken

kem bakışlardan sakın

çılgınlığındaydı ilke dediğin
çırmakla akardı köyde şehirli
yılgınlığındaydı ülke gediğin
tırnakla yakardı köyde şehirli

satıp savacaktı neleri varsa

yüreğimdeki hüzün göç yolları kovardı
kanat çırpınışları esenliğinden sağlam
yolların boyuna dur seyreyle nice alem
sevgiye ses verene seslenen turnalardı

nem içinde gözlerim bulutları süzülmüş

çakır gecede çakır sözler
diline dolanmış
acımık kokan ellerinde
yükün çok yardım eden yok

gece tutuşur karanlığa inat

uyur uyanık
çubuğumu çenterim
suyu bulanık
karabasan kan terim

maviye boya