Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

asma yolu yukarı
ben seni tanıyorum
ağarmış dağın karı
ben seni tanıyorum

atın gider dört nala

benzeştirdikçe kendine
canından daha karışım
soykırımından bendine
asma dalından sarışım

çevresinden çevriğince

beden gizin elinden
ne olduğun okunur
söylendiği yelinden
bazı değmez dokunur

sımsıcacık dostluğu

betimleşmiş çevreyi
doğallıktan itmesin
yetimleşmiş yavruyu
doğallıktan gitmesin

dünyadan özge canı

esen yelden sığındı
sensiz olma zorluğu
derkenardan yığındı
sana dolma korluğu

havarım ha da yokum

kanayan gecelerde
karanlık değer huya
tüneyen hecelerde
yarenlik doğar aya

soluğumu kısıyor

bir adım ötede kül
bir adım beri cemre
onun üstüne dökül
şaşar görünce emre

köy içinde yokluğu

hava ılıdı
gece karanlık
hüzünlü ürkütücü
şehir ışıklı sessiz

evden çıkmak istemiyorum

öyle bir ateş
kor oluyor içimde
ısındıkça gör
parmak uca varıyor

şöyle ateşte

bir çift gözün rengine
dünya ayağa kalkar
erim yiter dengine
her atış karavana
uzaktır engeline
takılır çengeline