Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kuytusundayım
onca kalabalığın
yalnızlığıma

yalnızlığıma
dökülseydim dalında

haber vermeden
çekip gitmelerdesin
murat almadan
dolduğun günlerdesin

geleceğe umut

bana ne alemin aşkından
diyenler dönüştü şimdilik
güller konduruyor
güller saçılırken

burnundan kıl aldırmıyordu

daha solmasın
dalında duruşu has
öte salmasın
dalında duruşu as

git gölgesine

incecik hoş bakarsın
gülmedi gülemedin
yüreğimi yakarsın
bilmedi bilemedin

geleydin sevi yoluna

gülmeyince yüzümde
sicim gibi süzüldü
görünmeyince gözüme
o biçimde üzüldü

yağdı yağmur ıslandım

köküne kibrit suyu
salkım saçak esine
gümbürdeseydi kuyu
alkım kaçık sesine

arınır çilesinden

pencerede gün soldu
gül kurusu akşama
bulutlarla bir soldu
gül kurusu akşama

akasyalar kurumuş

gül dökülmüş üstüne
gül kokulu analar
korktu bu sabah
yastığı ıslak
gözleri nemli

ateşi söndüren güç
birden harlatır yine
onu bir kalemde geç
döner kendi köyüne

sen kim sevileni kim