Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

adın gibi bildiğim
düşü düşürdüğün göl
ayağına ildiğim
kum yığınlarında çöl

güzde yavaşlar

kızıl kıyamet kopar
kin dolar bakışına
bakır rengini kapar
yan yolu yokuşunca

ıslanır toprak tavı

kaptırma kolunu
kendini bırakma kadere
tutulma benim gibi
esince sevi yellerine
kavurur birden bire

gülerken gözbebeğinin içi
içine karanlık düşer
düşerken gölgesine ışır gün
güne dağ başında başla

başlangıç yeriyle bitiş

tek başına kuru sözcük
esinleri sizinledir
yazılan anlamlı özcük
esinleri dizinledir

başkaldırır imgeleri

kaçar önüm sıra
kovaladıkça
yetişemem ardından
esinlerim
dönün yuvanıza
rezil olursunuz sokakta

esip esende türkü
köşesine ağlarken
kapatıncaya korku
neşesine tığlarken

olağandır sevişi

ağaran saçlara düşerken yere
esip solluğuna nettin neyleydin
bağlar darasına taşarken dere
esip yolluğuna nettin neyleydin

yetemedim gitti hükmüne kalır

eski bayramlarda tadın mı kaldı
hele bakın nasıl bayram kutlanır
ağız tadındaydın yadın mı kaldı
sevincim yerinden kaça katlanır

kimler vardı şimdi elin öptüğüm

birlikte düşürülsen odağına denk gelir
tuzu kuruya nedir bayram ola dediğin
sevincinde yanadır kuru yavan yediğin
mutlulukta derişir yüzüne ahenk gelir

geçenler yad edilir kalanlarına feryat