Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gözgöz oldu sevdam
delik deşik dünyada
ayak oldu ayaklandı
insandan insana koştu

bazen kendine küstüm

bulutların altında
köze çevrindin gurbet
dumanın tütsün emi
göze büründün gurbet

gam yükü yükleyince

hafta sonu gelirdi
dördü gözle belirdi
gurbet dediğin nedir
tepip başta delirdi

ankaraya gittim de

esrik bir anda
döner gelince hüzün
ilk başlamışken
ayazda kalır sözün

özlem umuda

günü gününe eşti
dalacak mı yarına
kimi kime sözleşti
salacak mı varına

görüşüne bakınca

günü kısalsa güneşin
fıslatılması daha zor
sözü yasalsa bir eşin
boşlatılması lila mor

gecelerinden soyulur

saçların yelin gülü
ayak altında ırmak
bakışın mor sümbülü
koku dalında kırmak

kanadında savrulan

günü geldi geçiyor
güllerin de gülerdi
umuduyla seçiyor
günleri de bölerdi

nedeni arayan çok

tan kızılıydık
kalkışla alkış üzre
yar kıyısında
çiçek denli titreşe

bağlıydık candan

yeşil çimende
tutuşurduk el ele
yürürdük yolup
güze değiren yele

sevdiğine sus