Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

boşunda geçer anı
yazık olur araya
başında açar yanı
kazık olur haraya

serden verdiği tadı

ilkyazı
sonyazı kışa çeviren
acı ayazlı yelleri savuran
acıtan kavuran öykünün özü mü

giriyorum geceden eve

yakarıdan dizelerden
boşuna mı titremekte
yalazlanan gözelerden
boşuna mı kirlemekte

çekileceğe nazım yok

sanım düştün şiire
boşuna mı tutuldu
canım taştı şehre
boşuna mı tutuldu

ikliminde kuruydu

girintisi bile yok
gönüle silimleniş
yüreğine ilen ok
yaralanıp imleniş

sevdasına alışan

evrenden güneş gibi
çölde kavrulan çakıl
ne dersen o yok akıl
del gönlümün sahibi

gözlerinden kanıtım

güzelliğin gül gibi
boşuna mı yarıştı
özelliğin göl gibi
boşuna mı barıştı

yazıp gönüldeşine

eyef bükülür durur
kağnının sereninde
bükülünce kudurur
dayının yareninde

kendine didişirken

güneşten sessiz gidecek
buluşmadan çikolatam
merdivenlerden yitecek
dağılacak tan salatam

ölür kelebeğim birden

diyebiliyorsam dilimde sözcüklere bu benimdir diye
gam yemem bundan kelli
gülenim varsa kınalansın
Türkçem dışında bilerek dersem
hay dilini eşek arısı soksun de