Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güneşi unutmuş ayazlar
yakıyor bizi çatırdayıp
buz tuttu her yanımız
ayılar yılanlar ağaçlar
böcekler kış uykusunda

yele aldırmıyorum
karıyorsa kararsın
ele saldırmıyorum
sarıyorsa sararsın

del

gün mü değdi tenine
deniz gök mavisiyle
bak haber bültenine
dönüştüm kavisiyle

bulutların altından

gün seni ışıtmazsa
karanlığı dağıtır
umuda düğümlense
yangınlığı soğutur

ikircikli adımlar

ağzının acısı pelit kekresi
kinindedir önde yıkılanıdır
telvesi kokusu elit kikresi
yenisinden önce çıkılanıdır

karaladığına baktım şiirce

günlere sönüp
geceyle uyanırsan
arkana dönüp
geceye dayanırsan

kör kuyulardan

kaç gecenin acısı
kaç süremin arada
sessiz ince sancısı
günler geçmez burada

sıcacık bakışların

güneşte üşür düşleri
gülüşünde gülleri açılırdı
kaç bahar kaç özlemler
karanlığı çekilip tükenirdi

hep sevgili sevilerdi

güneşli yer arıyorum
küsmüş bakmıyor
gölgesine düşmeden
sıyırıyor güneş birden

yoksulun ayağında

güneş rengine miyim
aydınlık gülüşümdür
tanış dengine miyim
güzle dökülüşümdür

el yordamıyla utma