Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

arayı bozdu gecede düğümlenir boğazım
kaç ilmek atılırsa yaşama daldırmadan
gözünden görünmezse verir mi çil parayı
aldırmadan hayata gerçeği sandın hepte

dünde gizli kirpiğinden asılı kalmış öyle

bu toprak bin yıldır
atamındı
önceden

bugün ekimin onikisi
topraktan gelmiş inssanlar

ardına almış günü
gölgesinden uzadı
tökezlendikçe ünü
mor esinden tozadı

sırtından duyar ısı

ayağın taş alırsa
ardına dön hele bir
hak mahşere kalırsa
ardına dön hele bir

düşün taşın yoklanın

ışığından kamaşır
yumuk umuş gözleri
içi dolu çamaşır
bohçalanmış sözleri

ninnisinde büyüdüm

ardıç dalına konan sığırcık
kendisi karacık hele sesini dinle
dilinde ateş tutuşur
elinde yüreğinde tellenir sevinci

ardıç dalına konan üveyik

ardıç kokulu sular içerdin
kanasıya doyasıya
tası sunan nazik bir elde
kanar mıydın ey ozan

ışığa durmuş

giderken
ülker vurdu
yüreğimden

uzak sanırdın ya yakına düştü ağrısı
gözlerinin karasında düşlerinde

bir şeylerini de eksik kalmasın
olduğunda önem dağın ardınla
tepelerinden çık tama çalmasın
dolduğunda ödem bağın ardınla

sessiz gecelerden karanlığından

çöküntüsünde kaldı
paramparça yüreğim
döküntüsünde saldı
yalan buldu yüreğim
ve
eski