Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

el okun salar vurur
yenilmiş düşürürse
kar dolu yağar kurur
gök yüzün taşırırsa
yol verin yüce dağlar
ah derim de kim ağlar

tini şiir dolmuş
sevi bahçasının iksiri
çiçeklerin kokusuna dol
dol yüreklere

ırlandıkça

yönüne döndüre çölü
ekin olunca gülünden
sonuna söndüre sölü
ıkın olunca külünden

aşırınca tepeden öten

gözgöz oldu sevdam
delik deşik dünyada
ayak oldu ayaklandı
insandan insana koştu

bazen kendine küstüm

gece içinde
yumulan gözlerinde
geç kalmadan sor
ne vardı sözlerinde

ele aldığın

gidebilirsen
umudu yeşermeden
sevinç kondurup
sevdaya düşürmeden

tomurcuğunda

günün birinde
yol üzerinde
yüreğinden çığlık gelir
düş gibi kulağın çınlar
dolanır ayakları yolda

yolladım yaşlarımı
acımasız yazgının ardından
serildim urganlara
kurumasız ezginin derdinden

ne eskidim ne yaklaştım

sözlüklerden düşer mi
kullanılmadan sözcük
çığlıklarım taşar mı
yıllanılmadan özcük

gülse içi kan ağlar

yolunda serilmişti
çiğneyip de kalışın
kolunda derilmişti
deneyip de dalışın

üstüne basar oldu