Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

özünde yanar gider
sözcüğü söylemeden
közünde söner gider
közcüğü yellemeden

altın dizsen döşüne

kuğunun gözlerinden
beslenirken özlemim
kıpırdamaz yerinden
eslenirken gözlemim
çığlık atabilseydim
ölüme yakışmazdı

bulanık sular
kudurunca köprüye
deli dumruldur

şeker
şeker olmalı
hep
tadında kalmalı

arkadaşım olan çocuklarım

dün değil miydi kafa tuttuğun yıllar
festikanlı bahçeler burum burum kokuyor
anman zor değil geçen anıları sevdaları
şehir de değişti senin gibi benim gibi

hoşça kal diyemeden çekip giderken

çaldığın kapı
kaç akşamın üstüydü
aldığın yapı
elde kalan küstüydü

gülüşünde ay

yar dilinden kendimi
okuyunca şaşırdım
gönül yazmış kilimi
dokuyunca şaşırdım

yoğruk kemiğim etim

sevmeye korkabilsen
çıkarı gitmezdin şarp
gönülde sarkabilsen
yukarı itmezdin şarp

ileri gören gözünden

yaşayamadığım şey içimde dert solmadan
bir kırık pay düşünce yoksulluğun üstüne
kapılardan kovulmuş güvendiğin dostuna
şiveydi bir öyküden biçimde sert olmadan

nice güvercin dağlar gurultudan çoğaldın

sarar ipeği
boğazına sararak
yaşaması zor

ansızın gelir
savurur kelebeği