Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ne
değil
sevmesi
bilebilsem
hüznüme sarıp
umarın olsaydım

ayın şavkı sönünce
bakakaldı yıldızlar
sevi şevki dönünce
bakakaldı yalnızlar

dağız sıkılan kurşun

derinliğinde acı
yakarı ortasında
özel günü sevinci
çıkarı ertesinde

şekeri tadı sömür

gülüne konmuş çiyi
dikeni bakadursun
çaylar çizip geç iyi
dökeni bakadursun

bilinmezin gizemdi

altın tepsiden
hazana gülüşleri
sarıya çalar
dökülürdü yerlere

tınısı kalan

kar yağmadı
kardeleni gören yok
beni seviyor
bir damla ışık kadar

hiç bulamadı

her şeyin bedeli var
biz onurumuzu sürdük
onurluca kapı ardına
eyvallah mı demedik

kimsenin borusuna

sevincime dol
acıda ölüm saklı
yolu bularak
kendini vurdu gitti

yangın içinde

dağıtsam dedim
bir günlükte olsaydım
sil baştan yine
güne yeni dolsaydım

ayağım titrer

dağlar taşlar çağırsın
soyundun benliğimde
ağlar başlar bağırsın
koyundun benliğime

kimdi desem taş olur